Witold Hawajski
Wbrew obiegowym teoriom zakazy te nie zostały narzucone przez „jakąś Brukselę”, ale wprowadzone przez nasze lokalne samorządy. Nie da się ukryć, że decydujące było przy tym wsparcie profesjonalnych organizacji „pro ekologicznych”. Antysmogowe uchwały wprowadzano w pośpiechu, po budzących wątpliwości konsultacjach. Przy okazji wychodziło więc wiele absurdów, jak nazwanie drewna „paliwem kopalnym” czy wymaganie Ekoprojektu na kilka lat przed jego wejściem w życie w Unii Europejskiej. Finał w sądzie miała sprawa województwa mazowieckiego, w którym zakaz palenia w kominkach przewidziany w wyjątkowych warunkach nielegalnie rozciągnięto praktycznie na cały rok. W królewskim mieście Krakowie kategorycznie nie można korzystać z ogrzewania paliwami stałymi, do których zalicza się również drewno i pellet, a każda próba ominięcia zakazu (kazus M. Zegarek) oznacza nalot dronów i mandat.
Ten zakaz, na zasadzie „nie, bo nie” jest w Europie wyjątkowy.
Tylko w DWÓCH województwach, podlaskim i warmińsko-mazurskim, można korzystać ze wszystkich rodzajów urządzeń grzewczych. Zaledwie w JEDNYM województwie uznaje się prawa nabyte, czyli możliwość korzystania bez ograniczeń czasowych z miejscowych ogrzewaczy pomieszczeń zainstalowanych przed 1 maja 2021 roku.
Jakiś czas temu branża kominkowa się przebudziła i mamy do czynienia z obywatelskim oporem, ale walka z kominkami i drewnem wciąż trwa. Decyzje podjęte kilka lat temu wciąż są aktualne i trudno będzie się z nich wycofać. Taka atmosfera wcale nie zachęca potencjalnych inwestorów do kupowania kominków, ale różne cuda się w Polsce zdarzały i na przekór silnej jak nigdy dotąd konkurencji i przy niezbyt przychylnej atmosferze wokół palenia drewnem tysiące miejscowych ogrzewaczy pomieszczeń trafiają do polskich domów, a sezon dla zdunów i kominkarzy trwa obecnie... cały rok. Mistrzami „wolności ogrzewania”, nawet bez prądu, są: piecyk wolno stojący, kominek, piec kaflowy Wszystkie te urządzania trafiają do wielu polskich domów. To dobrze, bo jeśli chodzi o kominkowe piecyki, wkłady, materiały zduńskie czy poziom usług, nie mamy się czego wstydzić. Dowodem jest obecność polskich kominków w wielu europejskich domach i zapraszanie polskich zdunów do wykonania pieców nawet na innych kontynentach.
Wzrost zainteresowania kominkami i drewnem jako paliwem powinien cieszyć. Z drugiej jednak strony kominkarze i zduni to rzemieślnicy pracujący „ręcznie”, a kaflarnie to w większości niewielkie manufaktury, więc trudno tutaj coś z dnia na dzień przyspieszyć. Nawet jeśli dzisiaj portfel zamówień zdunów i kaflarni jest wypełniony na pół roku do przodu, to nie musi tak być jutro i wbrew niektórym opiniom same kominki sprzedawać się nie będą.
Jak zadowolić rosnącą grupę klientów przy ograniczonych mocach produkcyjnych i niewielkiej liczbie fachowców, to temat do przepracowania wspólnie przez całą branżę.
Warto o tym rozmawiać i działać, aby jak najwięcej potencjalnych klientów w Polsce, również w przyszłości, zostało przy kominkach i drewnie. To zadanie dla wszystkich firm, małych i dużych, ale przede wszystkim dla organizacji branżowych.
Ogień jest już rozpalony, teraz trzeba zadbać o jego podtrzymywanie, a kominkarz i zdun dzisiaj to nie jest instalator kominka czy budowniczy pieca. To również strażnik udomowionego ognia i ta rola – chociaż nie koniecznie powiązana z doraźnymi korzyściami materialnymi – jest niezwykle ważna. Dotyczy to szczególnie mistrzów zduńskich, którzy pomimo swej niewielkiej liczby są elitą branży.
