Donata Grobelska
Marcin Ziombski, Prezes Krajowej Izby Kominiarzy
Montaż kominka nie kończy się na estetycznej obudowie, doborze wkładu i prawidłowym podłączeniu urządzenia grzewczego. Każdy kominkarz powinien pamiętać, że kominek jest elementem większego układu technicznego: urządzenie grzewcze – przewód kominowy – wentylacja – nawiew powietrza – bezpieczeństwo użytkownika. Dopiero prawidłowe współdziałanie wszystkich tych elementów pozwala mówić o bezpiecznej i poprawnej eksploatacji kominka.
Z perspektywy Krajowej Izby Kominiarzy najważniejsze jest jedno: kominkarz powinien znać podstawowe zasady funkcjonowania przewodów kominowych, ale nie powinien zastępować mistrza kominiarskiego. Jego wiedza o kominach powinna pozwalać mu rozpoznać ryzyko, zadać właściwe pytania inwestorowi i wiedzieć, kiedy konieczna jest konsultacja z osobą posiadającą kwalifikacje kominiarskie.
Przewód kominowy nie jest wyłącznie „rurą do odprowadzania dymu”. To istotny element bezpieczeństwa pożarowego i użytkowego budynku. Musi być odpowiednio dobrany do rodzaju urządzenia, paliwa, temperatury spalin, sposobu pracy kominka, wysokości budynku, warunków ciągu oraz istniejącej wentylacji. Kominek opalany drewnem wymaga sprawnego przewodu dymowego, zapewnienia właściwego dopływu powietrza do spalania oraz bezpiecznego odprowadzenia produktów spalania ponad dach.
Kominkarz powinien zwrócić szczególną uwagę na kilka kwestii. Po pierwsze – czy przewód kominowy rzeczywiście jest przewodem dymowym przeznaczonym do podłączenia urządzenia na paliwo stałe. Po drugie – czy jego przekrój, wysokość, przebieg i stan techniczny umożliwia bezpieczną pracę kominka. Po trzecie – czy komin jest szczelny, drożny, odporny na warunki pracy danego urządzenia i czy posiada wymagane elementy umożliwiające czyszczenie oraz kontrolę. Po czwarte – czy pomieszczenie, w którym montowany jest kominek, ma zapewniony właściwy dopływ powietrza oraz prawidłowo działającą wentylację.
Szczególnej ostrożności wymagają modernizacje w istniejących budynkach. Często inwestor zakłada, że skoro „komin jest”, to można do niego podłączyć kominek. To błędne i niebezpieczne uproszczenie. Komin może być przeznaczony do innego rodzaju urządzenia, może mieć niewłaściwy przekrój, nieszczelności, zanieczyszczenia, uszkodzenia, nieprawidłowe wyprowadzenie ponad dach albo kolidować z pracą wentylacji. W takich przypadkach decyzja o montażu kominka bez wcześniejszej oceny kominiarskiej może prowadzić do zadymiania pomieszczeń, cofania dymu, pożaru sadzy, zagrożenia zatruciem tlenkiem węgla, a w skrajnych przypadkach do tragedii.
Dlatego dobrą praktyką branżową powinno być bezpośrednie współdziałanie kominkarza z mistrzem kominiarskim na obiekcie. Taka konsultacja nie powinna być traktowana jako formalność ani przeszkoda w realizacji zlecenia, lecz jako element profesjonalnego procesu montażowego. Mistrz kominiarski ocenia stan przewodu kominowego, warunki podłączenia urządzenia, drożność, szczelność, możliwość czyszczenia, wentylację oraz dopływ powietrza. Kominkarz natomiast odpowiada za prawidłowy montaż urządzenia zgodnie z dokumentacją techniczno-ruchową producenta, zasadami wiedzy technicznej i wymaganiami bezpieczeństwa.
Najlepszy efekt uzyskuje się wtedy, gdy obie strony współpracują przed rozpoczęciem prac, a nie dopiero po wystąpieniu problemów. Konsultacja z mistrzem kominiarskim powinna odbywać się szczególnie przed montażem nowego kominka, wymianą wkładu, zmianą rodzaju urządzenia, podłączeniem kominka do istniejącego komina, wykonaniem renowacji przewodu kominowego, zmianą sposobu ogrzewania budynku albo w sytuacji, gdy inwestor zgłasza problemy z ciągiem, dymieniem lub wentylacją.
Kominkarz powinien również pamiętać, że każdy kominek będzie później eksploatowany przez użytkownika, który często nie posiada wiedzy technicznej. Dlatego ważnym elementem pracy instalatora jest przekazanie podstawowych zaleceń eksploatacyjnych: stosowanie właściwego paliwa, unikanie spalania odpadów, regularne czyszczenie przewodu kominowego, zapewnienie dopływu powietrza, niezasłanianie kratek wentylacyjnych oraz wykonywanie okresowych kontroli przewodów kominowych przez osoby uprawnione.
W interesie całej branży kominkowej jest to, aby kominek kojarzył się nie tylko z komfortem, estetyką i ciepłem domowego ogniska, ale przede wszystkim z bezpieczeństwem. Profesjonalny kominkarz powinien więc rozumieć, że komin nie jest dodatkiem do kominka, lecz jego niezbędnym partnerem technicznym. Bez sprawnego, właściwie dobranego i regularnie kontrolowanego komina nawet najlepszy kominek nie będzie urządzeniem bezpiecznym.
Jako środowisko kominiarskie apelujemy o ścisłą współpracę wykonawców kominków z mistrzami kominiarskimi. Wspólna obecność na obiekcie, wymiana informacji i wzajemne poszanowanie kompetencji to najlepsza droga do ograniczenia błędów montażowych, poprawy bezpieczeństwa pożarowego i ochrony użytkowników przed zagrożeniami związanymi z niewłaściwym odprowadzaniem spalin.
Kominek ma dawać ciepło, spokój i poczucie bezpieczeństwa. Aby tak było, za jego montażem musi stać nie tylko rzemiosło kominkarskie, ale również fachowa ocena kominiarska.
Piotr Wojtas, Korporacja Kominiarzy Polskich
Montaż kominka lub innego urządzenia grzewczego to proces, który wymaga nie tylko kunsztu instalatorskiego, ale przede wszystkim ścisłego zachowania rygorów bezpieczeństwa instalacji spalinowej i wentylacyjnej. Jednym z kluczowych obowiązków wykonawcy jeszcze przed przystąpieniem do jakichkolwiek prac montażowych jest poinformowanie inwestora o konieczności przeprowadzenia wstępnej kontroli stanu przewodów kominowych przez uprawnionego mistrza kominiarskiego.
Przeprowadzenie takiej ekspertyzy na etapie planowania jest warunkiem koniecznym do oceny, czy istniejący szach kominowy jest w ogóle przystosowany do bezpiecznej współpracy z projektowanym urządzeniem. W ramach roboczej kontroli kominiarz dokonuje szczegółowej weryfikacji materiału, z którego wykonano przewód, ocenia jego drożność, ogólny stan techniczny oraz szczelność. Niezwykle istotne jest również dokładne zweryfikowanie średnicy i efektywnej długości przewodu, wykluczenie ewentualnych uszkodzeń konstrukcyjnych oraz upewnienie się, że do tego samego przewodu nie są podłączone inne odbiorniki spalin.
Istotnym elementem audytu jest ocena odcinka komina przechodzącego przez stropy oraz znajdującego się ponad połacią dachu. W tym zakresie mistrz kominiarski weryfikuje, czy zachowano normatywne odległości od elementów konstrukcyjnych budynku, opierając się na wymogach Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz postanowieniach normy PN-EN 1443.
Ponadto sprawdzeniu podlega wysokość wylotu komina ponad dachem zgodnie z wytycznymi normy PN-B-10425, co gwarantuje uniknięcie zakłóceń ciągu spalinowego. Konieczne jest także sprawdzenie obecności drzwiczek rewizyjnych oraz zapewnienie do nich łatwego dostępu, co umożliwia późniejsze, prawidłowe czyszczenie i konserwację.
Profesjonalna kontrola nie ogranicza się jednak wyłącznie do samej konstrukcji komina. W pomieszczeniu, w którym ma stanąć urządzenie, kominiarz bada sprawność wentylacji grawitacyjnej oraz ocenia, czy dana przestrzeń spełnia kryteria kubaturowe i środowiskowe niezbędne do bezpiecznego przebiegu procesu spalania.
Efektem wykonanych czynności jest sporządzenie oficjalnej dokumentacji technicznej, potwierdzającej sprawność przewodów. Standardem w branży staje się przy tym wykonanie pełnej inwentaryzacji kominiarskiej wraz z rysunkiem technicznym, precyzującym przebieg i układ przewodów w bryle budynku.
Rola kominiarza nie kończy się jednak na fazie przedmontażowej. Po zainstalowaniu urządzenia wykonuje on odbiór końcowy, weryfikując prawidłowość i szczelność podłączenia do przewodu dymowego. Ścisła synergia pomiędzy kominkarzem a mistrzem kominiarskim na każdym etapie inwestycji stanowi fundament gwarantujący bezawaryjną pracę instalacji oraz pełne bezpieczeństwo domowników.
