Oczywiście można samodzielnie zbudować kominek z wkładem grzewczym, choć nie jest to zalecane, a dla tych, którzy z budownictwem nie mają nic wspólnego może wydawać się trudne. Z kolei tzw. "pseudofachowcy" popełniają różne błędy, które mogą doprowadzić do uszkodzeń, zabrudzeń ścian a nawet do pożaru domu, warto więc, nawet jeśli wykonanie kominka powierza się wyspecjalizowanej firmie, dowiedzieć się nieco o metodach i zasadach stawiania kominka, po to, by zwrócić uwagę, czy firma dobrze wykonuje swoją pracę.

Przed przystąpieniem do budowy kominka należy dokonać odbioru kominiarskiego komina, potwierdzonego protokołem.

Budowa kominka z wkładem grzewczym wymaga znajomości przepisów, pewnej ogólnej wiedzy budowlanej, dobrego zapoznania się z instrukcją montażu wkładu kominkowego oraz przede wszystkim odpowiedzialności i przezorności.

Wkłady grzewcze kominkowe są tak skonstruowane, że po podłączeniu do komina można już w nich palić. Zdarza się niekiedy, że inwestorzy, którzy chcą ogrzewać budynek w trakcie budowy instalują sam wkład bez jego obudowywania. Podobnie czynią tak ludzie, których nie stać na realizację całej inwestycji, a chcą zaoszczędzić na ogrzewaniu.

Obudowa wkładu kominkowego z reguły jest "atrapą", którą można dowolnie kształtować według swojej fantazji, oczywiście z zachowaniem i wyczuciem estetyki oraz z zastosowaniem odpowiednich materiałów. Większość firm prefabrykuje swoje obudowy tak, żeby montaż u klienta trwał jak najkrócej. Obudowy takie, prefabrykowane można kupić, lub zamówić i samodzielnie je zmontować.

Są dwa rodzaje obudów: "zimne" i "gorące". Ten ostatni rodzaj wymaga użycia materiałów odpornych na wysoką temperaturę. Obudowy gorące najczęściej wykonuje się z kafli, z cegły klinkierowej lub szamotowej. Ich wadą jest to, że w początkowym okresie palenia zabierają ciepło. Po przyjściu do domu i zapaleniu w kominku trzeba dłużej czekać aż nagrzeje się powietrze w pokojach. Podobnie jest z gotowaniem wody w garnku żeliwnym, których dzisiaj już się nie używa. Oczywiście ciepło jest akumulowane w takiej obudowie i oddawane w okresie późniejszym. Jednak z wkładami z długim okresem palenia i utrzymywania żaru przez ok. 10 godzin akumulowanie ciepła w obudowie jest zbyteczne, a dłuższe oczekiwanie na nagrzanie pomieszczeń jest wadą takiego rozwiązania. Wiele firm dąży do tego, aby zmniejszać masę wkładów po to, żeby szybciej nagrzewały pomieszczenia. Obudowa "zimna" z reguły nagrzewa się słabo. Temperatura na wewnętrznej ściance waha się w granicach 50 do 80 ˚C w zależności od tego czym jest ona izolowana. Bardzo szybko za to nagrzewa się powietrze i mieszkańcy szybciej odczuwają efekt grzewczy kominka.

Należy jednak pamiętać, żeby zapewnić prawidłowy obieg powietrza spełniając następujące warunki:

·         wlot zimnego powietrza powinien mieć co najmniej 800 cm2 przekroju,

·          pomiędzy ściankami wkładu a obudowy należy zostawić odpowiednie szczeliny,

·         wylotów gorącego powietrza może być kilka, mogą one być przymykane, ale należy co najmniej jeden zostawić otwarty na stałe.

Nieprawidłowy obieg powoduje, że powietrze nagrzewa się do zbyt wysokiej temperatury. Użytkownikowi wydaje się, że kominek lepiej grzeje. Niestety jego sprawność spada i dodatkowo występuje ryzyko przegrzania wkładu i jego uszkodzenia. Tzw. "zimne" obudowy mogą być izolowane wełną mineralną, odporną na wysoką temperaturę, płytami krzemianowo-wapniowymi (specjalnie projektowanymi do budowy kominków), lub specjalnym dystrybutorem gorącego powietrza. Niektóre wkłady grzewcze są fabrycznie wyposażone w taki dystrybutor. Służy on jako ekran do zatrzymywania ciepła promieniowania chroniący obudowę oraz do podłączenia przewodów do rozprowadzenie gorącego powietrza.

Przy wykonaniu obudowy należy pamiętać o pozostawieniu szczelin dylatacyjnych tak, aby wkład żeliwny, czy stalowy mógł swobodnie się rozszerzać.

Po wykonaniu dolnej części obudowy można przystąpić do wykonania okapu. Najczęściej wykonywany jest on z płyt "suchego tynku" ognioodpornego. Może być także murowany z porobetonu lub specjalnych płyt, z cegły - bardzo rzadko. Każda firma, czy instalator ma swoją metodę. Najczęściej jednak, bo najszybciej i najtaniej okapy wykonuje się ze specjalnych płyt gipsowo-kartonowych mocowanych do profili stalowych.

Okapy powinny być izolowane odpowiednią wełną z folią aluminiową. Styki płyt powinny być zaklejone samoprzylepną taśmą aluminiową. Belka drewniana powinna także być zabezpieczona i zaizolowana przed ciepłem promieniowania. Niewykonanie takiej izolacji może spowodować zapalenie się drewna lub tektury płyty gipsowo-kartonowej. Co z kolei może być przyczyną pożaru, a na pewno spowoduje osmolenie się ścian i sufitu. Brak izolacji powoduje, że płyty na stykach w narożnikach i przy ścianach pękają z powodu nadmiernego nagrzewania się.

Nad kratkami wylotowymi ciepłego powietrza a pod sufitem ok. 30 cm należy wykonać dodatkowy sufit podwieszony dobrze izolowany. Ma to na celu przeciwdziałanie przed gromadzeniem się gorącego powietrza w martwej strefie oraz zabezpieczenie stropu i posadzki piętra przed wysoką temperaturą. Kratki wylotowe gorącego powietrza też należy umieścić co najmniej 30 cm od sufitu. Zamkniętą komorę nad sufitem podwieszonym należy rozszczelnić i założyć w niej kratki dekompresyjne.

W okolicy kominków należy unikać sufitów z kasetonów styropianowych lub innych tworzyw sztucznych. Powietrze może nagrzewać się do 150˚C.

Okapy można malować farbami wodnymi: emulsyjnymi lub akrylowymi. Bardzo często stosuje się tynk strukturalny o różnych fakturach.

Przy kominku należy unikać materiałów palnych i nieodpornych na wysoką temperaturę - ciepło promieniowania w odległości do 1m nagrzewa otoczenie do 250˚C. Posadzka także powinna być zabezpieczona przed wypadaniem iskier w czasie dokładania opału.

Drewno lepiej jest przynosić w koszyku niż trzymać we wnęce wlotowej zimnego powietrza. Kurz i pył jaki znajduje się na drewnie nie będzie wciągany. Do spalania lub ogrzewania dobrze jest doprowadzić powietrze z zewnątrz (za pomocą specjalnego przewodu doprowadzającego powietrze, lub, jeśli wkład kominkowy jest wyposażony w dolot doprowadzający powietrze - przy jego użyciu.

Przed sezonem grzewczym należy pamiętać o sprawdzeniu komina.

Samodzielne zbudowanie kominka nie jest specjalnie łatwe, dlatego być może dla tych, którzy nie lubią majsterkować lub nie mają na to czasu pozostaje skorzystać z firm specjalistycznych lub kupić wolnostojący kominek typu "koza". Ich wybór na naszym rynku jest coraz większy i też bardzo dobrze ogrzewają.

Już na etapie projektowania budynku można przewidzieć wiele elementów, które w późniejszym etapie ułatwią montaż wkładu grzewczego i opcjonalnie instalacji rozprowadzającej ciepłe powietrze.

Oto najistotniejsze kwestie:

Usytuowanie komina – wkład kominkowy powinien znajdować się w bezpośrednim sąsiedztwie komina. Natomiast sam komin warto, w miarę możliwości, na etapie projektowania umieszczać centralnie w budynku. Jest to szczególnie ważne w przypadku późniejszego wykonywania instalacji rozprowadzającej, instalacja taka upraszcza się (krótsze odcinki przewodów) a co za tym idzie wzrasta jej wydajność i spadają koszty wykonania. Centralne usytuowanie komina rozwiązuje najczęściej kolejny problem – konieczność wystawienia wylotu komina ponad kalenicę budynku (komin znajduję się wówczas blisko kalenicy)

Właściwy kanał dymowy w kominie – szczególnie istotny jest właściwy przekrój. Jeżeli kształt przewodu dymowego jest okrągły to standardowa średnica wynosi 200mm. Jeżeli kwadratowy to jego bok powinien mieć 200mm. Mniej istotna jest technologia wykonania samego komina – jest wiele rozwiązań systemowych, ale równie dobrze komin może być wykonany z cegły palonej. Wlot do komina powinien znajdować się na wysokości ok. 1,5m ponad podłogą. Na samym dole kanału dymowego warto zamontować drzwiczki rewizyjne umożliwiające wybieranie sadzy. Drzwiczki powinny być zlokalizowane po przeciwległej stronie komina

Właściwe przygotowanie podłoża w miejscu planowanego montażu – z racji na duży ciężar wkładu kominkowego i obudowy (razem może to być nawet ponad 500kg) zaleca się wzmocnienie podłoża w miejscu montażu. Jeżeli kominek jest montowany na parterze na podłodze wylewanej na gruncie to należy z warstw podłogowych usunąć styropian, lub zaprojektować solidne dozbrojenie ostatniej warstwy wylewki. Jeżeli całość montowana jest na stropie należy sprawdzić nośność stropu pod dodatkowym obciążeniem

Doprowadzenie powietrza do spalania – każde palenisko w procesie spalania potrzebuje dużych ilości powietrza. Jeśli kominek nie będzie usytuowany w pomieszczeniu o dużej kubaturze konieczne jest doprowadzenie powietrza z zewnątrz lub z innych pomieszczeń (np. piwnicy). W zależności od planowanej mocy wkładu kominkowego i od długości przewodu doprowadzającego, doprowadzenie wykonuje się najczęściej okrągłymi przewodami o średnicy od 100-150mm (w zależności od modelu wkładu), lub kanałami prostokątnymi o odpowiednim polu przekroju poprzecznego. Przewód doprowadzający ukrywa się pod podłogą na gruncie i wyprowadza przez elewację na zewnątrz budynku. Istotne jest żeby unikać dużej ilości załamań po drodze przewodu. Wylot świeżego powietrza powinien znajdować się w posadzce ok 5-10 cm od ściany/komina najlepiej w planowanej osi usytuowania wkładu kominkowego. Należy również przewidzieć zamknięcie dopływu powietrza w kanale doprowadzającym (przepustnica zamontowana na elewacji budynku)

Zaplanowanie systemu dystrybucji ciepłego powietrza – na etapie projektowania można przewidzieć dodatkowe otwory w stropach, którymi zostaną poprowadzone piony grzewcze. Unikniemy wówczas zbędnego kucia w późniejszym etapie. Istnieje również możliwość umieszczenia przewodów rozprowadzających ciepłe powietrze w warstwach posadzki – należy wówczas przewidzieć jej wyższą wysokość.